GEDICHTEN

 

Hoe kort nog maar geleden

dat je zwom in zweet en zee

maar hoe lang duurt het toch al.

Dat de zon je zonder jas

niet meer verwarmen kan,

wind regen en dode bladeren blaast,

herinnert aan de sterfelijkheid alsof

je die vergeten kan.

Dat je treurt om de zomer

als om een verloren liefde,

de stad voelt als een verlaten dorp

waarvan de bewoners je vertellen

wat je zelf ook wel weet: nazomerjaar.

 

© Coos de Goede  2022

Nieuwe reacties

07.11 | 15:53

Meesterlijk bedacht!